چون خسروی که ناز کند بر سپاه خویش

درمانده ام به عالم عشقش ز بی کسی

آه ار نگیردم غم او در تباه خویش

نازد به خیل غمزه بت نازنین من

با جور او بساز فروغی که اهل دل

جایی نمی برند شکایت ز شاه خویش