نازد به خیل غمزه بت نازنین من

تا چشم ما گریست به حال تباه خویش

درمانده ام به عالم عشقش ز بی کسی

آه ار نگیردم غم او در تباه خویش

چون خسروی که ناز کند بر سپاه خویش

با جور او بساز فروغی که اهل دل

جایی نمی برند شکایت ز شاه خویش