تا چشم ما گریست به حال تباه خویش

روزی اگر در آینه افتد نگاه تو

مفتون شوی ز فتنه چشم سیاه خویش

از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست

درمانده ام به عالم عشقش ز بی کسی

آه ار نگیردم غم او در تباه خویش

نازد به خیل غمزه بت نازنین من