روزی اگر در آینه افتد نگاه تو

زنهار پا مکش ز سر خاک راه خویش

برگشته ام ز کوی تو تا یک جهان امید

نومید کس مباد ز امیدگاه خویش

مفتون شوی ز فتنه چشم سیاه خویش

از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست

تا چشم ما گریست به حال تباه خویش