نومید کس مباد ز امیدگاه خویش

اکنون که خاک راه تو شد جان پاک من

زنهار پا مکش ز سر خاک راه خویش

برگشته ام ز کوی تو تا یک جهان امید

روزی اگر در آینه افتد نگاه تو

مفتون شوی ز فتنه چشم سیاه خویش

از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست