مفتون شوی ز فتنه چشم سیاه خویش

برگشته ام ز کوی تو تا یک جهان امید

نومید کس مباد ز امیدگاه خویش

روزی اگر در آینه افتد نگاه تو

از خاک غیر نرگس بیمار بر نخاست

تا چشم ما گریست به حال تباه خویش

درمانده ام به عالم عشقش ز بی کسی