حال یک جمع پراکنده آن زلف پریش

همه شاهان سپر افکنده تیر فلکند

مرد میدان قضا نیست کسی جز درویش

دل یک قوم به خون خفته آن چشم سیاه

چه کنم گر نخورم تیر بلا از چپ و راست

که سر راه مرا عشق گرفت از پس و پیش

قوت من خون جگر بود ز یاقوت لبش