که سر راه مرا عشق گرفت از پس و پیش

دل یک قوم به خون خفته آن چشم سیاه

حال یک جمع پراکنده آن زلف پریش

چه کنم گر نخورم تیر بلا از چپ و راست

قوت من خون جگر بود ز یاقوت لبش

هیچ کس در طلب نوش نخورد این همه نیش

من و ترک خط آن ترک ختایی، هیهات