ما را اگر فلک بگذارد به اختیار

گر مرد این رهی بنه از سر هوای خویش

دردا که درد عشق مجال این قدر نداد

عشاق را که چاره کنند از برای خویش

بیرون ز کوی او نگذاریم پای خویش

فارغ نشد فروغی از آن شمع خانه سوز

تا آتشی ز ناله نزد در سرای خویش