کی می رسی به حلقه رندان پاکباز

بر روی خویش بسته ام آبی ز جوی خویش

نتوان به قول زاهد بیهوده گوی شهر

برداشت دل ز شاهد پاکیزه خوی خویش

تا نشکنی ز سنگ ملامت سبوی خویش

ای نوبهار حسن خزانت ز پی مباد

گر تر کنی دماغ ضعیفم به بوی خویش