ای نوبهار حسن خزانت ز پی مباد

برداشت دل ز شاهد پاکیزه خوی خویش

کی می رسی به حلقه رندان پاکباز

تا نشکنی ز سنگ ملامت سبوی خویش

گر تر کنی دماغ ضعیفم به بوی خویش

هر بسته ای گشاده شود آخر از کمند

الا دلی که بستیش از تار موی خویش