هر بسته ای گشاده شود آخر از کمند

تا نشکنی ز سنگ ملامت سبوی خویش

ای نوبهار حسن خزانت ز پی مباد

گر تر کنی دماغ ضعیفم به بوی خویش

الا دلی که بستیش از تار موی خویش

گیرد سپهر چشمه خورشید را به گل

گر بامداد پرده نپوشی به روی خویش