دانی چرا نشسته به خاکستر آفتاب

الا دلی که بستیش از تار موی خویش

گیرد سپهر چشمه خورشید را به گل

گر بامداد پرده نپوشی به روی خویش

تا بنگری در آینه روی نکوی خویش

من جان به زیر تیغ تو آسان نمی دهم

تا بر نیارم از تو همه آرزوی خویش