تا بنگری در آینه روی نکوی خویش

گیرد سپهر چشمه خورشید را به گل

گر بامداد پرده نپوشی به روی خویش

دانی چرا نشسته به خاکستر آفتاب

من جان به زیر تیغ تو آسان نمی دهم

تا بر نیارم از تو همه آرزوی خویش

بوسیدن گلوی تو بر من حرام باد