عمر فروغی گذشت، کام دل آخر نیافت

گوهر اشکم بریخت بر در دکان دل

سوزن فکرت شکست، رشته طاقت گسیخت

بس که ز نو دوختم چاک گریبان دل

گر تو مراد ولی وای ز حرمان دل