یک باغچه گل چیدم از آن عارض گلفام

دل های مجرد همه در چنبر آن زلف

مرغان بهشتی همه در حلقه آن دام

یک میکده می خوردم از آن لعل می آلود

ما را نه غم طعن و نه اندیشه ناموس

مستان تو آسوده هم از ننگ و هم از نام

تا زیب بناگوش تو شد طره مشکین