هرگز خبرم نیست نه از صبح و نه از شام

ما را نه غم طعن و نه اندیشه ناموس

مستان تو آسوده هم از ننگ و هم از نام

تا زیب بناگوش تو شد طره مشکین

هیچ از لب و چشم تو قناعت نتوان کرد

یارب چه نهادند در این شکر و بادام

بگذار ببوسد لب نوش تو فروغی