هیچ از لب و چشم تو قناعت نتوان کرد

مستان تو آسوده هم از ننگ و هم از نام

تا زیب بناگوش تو شد طره مشکین

هرگز خبرم نیست نه از صبح و نه از شام

یارب چه نهادند در این شکر و بادام

بگذار ببوسد لب نوش تو فروغی

زان پیش که جان را بنهد بر سر این کام