نتوان کام مرا داد به دشنامی چند

تیغ بردار که منت کش بازوی توام

سینه چاکان محبت همه دانند که من

سپر انداخته تیغ دو ابروی توام

که همه عمر ثناخوان و دعاگوی توام

آن چنان پیش رخت ساخت پراکنده دلم

که پراکنده تر از مشک فشان موی توام