که همه عمر ثناخوان و دعاگوی توام

سینه چاکان محبت همه دانند که من

سپر انداخته تیغ دو ابروی توام

نتوان کام مرا داد به دشنامی چند

آن چنان پیش رخت ساخت پراکنده دلم

که پراکنده تر از مشک فشان موی توام

گر چه در چشم تو مقدار ندارم لیکن