نرگس نیم مست او کشت به یک اشاره ام

خاک رهی گزیده ام، تا چه بزاید آسمان

جیب مهی گرفته ام، تا چه کند ستاره ام

غنچه نوش خند او سخت به یک تبسمم

آن که ندیده حسرتی در همه عمر خویشتن

کی به شمار آورد حسرت بیشماره ام

من که فروغی از فلک باج هنر گرفته ام