خاک رهی گزیده ام، تا چه بزاید آسمان

وه که ز مرگ هم نشد در ره عشق چاره ام

آن که به تیغ امتحان ریخت به خاک خون من

کاش برای سوختن زنده کند دوباره ام

جیب مهی گرفته ام، تا چه کند ستاره ام

غنچه نوش خند او سخت به یک تبسمم

نرگس نیم مست او کشت به یک اشاره ام