وه که ز مرگ هم نشد در ره عشق چاره ام

عمر گذشت، وز رخش سیر نشد نظاره ام

حسرت او نمی رود از دل پاره پاره ام

مردم و از دلم نرفت آرزوی جمال او

آن که به تیغ امتحان ریخت به خاک خون من

کاش برای سوختن زنده کند دوباره ام

خاک رهی گزیده ام، تا چه بزاید آسمان