آن که به تیغ امتحان ریخت به خاک خون من

حسرت او نمی رود از دل پاره پاره ام

مردم و از دلم نرفت آرزوی جمال او

وه که ز مرگ هم نشد در ره عشق چاره ام

کاش برای سوختن زنده کند دوباره ام

خاک رهی گزیده ام، تا چه بزاید آسمان

جیب مهی گرفته ام، تا چه کند ستاره ام