کاش برای سوختن زنده کند دوباره ام

مردم و از دلم نرفت آرزوی جمال او

وه که ز مرگ هم نشد در ره عشق چاره ام

آن که به تیغ امتحان ریخت به خاک خون من

خاک رهی گزیده ام، تا چه بزاید آسمان

جیب مهی گرفته ام، تا چه کند ستاره ام

غنچه نوش خند او سخت به یک تبسمم