جزین دخت فریان مرا نیست جفت

کش از درد چندین بباید گریست

چنین داد پاسخ که بازآر هوش

که من پور قیدافه ام قیدروش

که دارد پس پرده من نهفت

برآنم که او را سوی خان خویش

برم تا بدارمش چون جان خویش