برآنم که او را سوی خان خویش

که من پور قیدافه ام قیدروش

جزین دخت فریان مرا نیست جفت

که دارد پس پرده من نهفت

برم تا بدارمش چون جان خویش

اسیرم کنون در کف شهرگیر

روان خسته از اختر و تن به تیر