که من به همت شاه از غم جهان رستم

بدین طمع که یکی بر نشانه بنشیند

هزار ناوک پران رها شد از شستم

فروغی ار دم وارستگی زنم شاید

ستوده خسرو بخشنده ناصرالدین شاه

که مستحق عطایش به راستی هستم