هزار ناوک پران رها شد از شستم

ز تیغ حادثه آن روز ایمنم کردند

که با دو ابروی پیوسته تو پیوستم

بدین طمع که یکی بر نشانه بنشیند

فروغی ار دم وارستگی زنم شاید

که من به همت شاه از غم جهان رستم

ستوده خسرو بخشنده ناصرالدین شاه