ز تیغ حادثه آن روز ایمنم کردند

که از جفای تو پیمان بسته بشکستم

طناب عمر مرا دست روزگار گسیخت

هنوز رشته امید از تو نگسستم

که با دو ابروی پیوسته تو پیوستم

بدین طمع که یکی بر نشانه بنشیند

هزار ناوک پران رها شد از شستم