که با دو ابروی پیوسته تو پیوستم

طناب عمر مرا دست روزگار گسیخت

هنوز رشته امید از تو نگسستم

ز تیغ حادثه آن روز ایمنم کردند

بدین طمع که یکی بر نشانه بنشیند

هزار ناوک پران رها شد از شستم

فروغی ار دم وارستگی زنم شاید