که آگه نیستم از خود که هستم

فزون تر شد هوای او پس از مرگ

تو پنداری کزین اندیشه رستم

چنین ساقی ز خویشم بی خبر ساخت

گواه دعویم پیر مغان است

که مست از جرعه جام آلستم

قیامت چون نخوانم قامتت را