گواه دعویم پیر مغان است

تو پنداری کزین اندیشه رستم

چنین ساقی ز خویشم بی خبر ساخت

که آگه نیستم از خود که هستم

که مست از جرعه جام آلستم

قیامت چون نخوانم قامتت را

که تا برخاستی، از پا نشستم