خورشید عارض او چون ذره برده تابم

کز خود خبر ندارم در عالمی که هستم

از بس قدح کشیدم در کوی می فروشان

هم جامه را دریدم، هم شیشه را شکستم

بالای سرکش او چون سایه کرده پستم

کام دلم تو بودی هر سو که می دویدم

سر منزلم تو بودی هر جا که می نشستم