کز دیر و حرم رو به در دوست نمودم

بینایی من در رخش از گریه فزون شد

چندانکه مرا کاست، غم عشق فزودم

وقتی در دل را به رخم باز نمودند

تا بر سر بازار غمش پای نهادم

نی هم است و نه اندیشه سودم

برهانده مرا عشق هم از دین و هم از کفر