چندانکه مرا کاست، غم عشق فزودم

از روی فروزنده او پرده فکندم

از کار فروبسته دل عقده گشودم

بینایی من در رخش از گریه فزون شد

وقتی در دل را به رخم باز نمودند

کز دیر و حرم رو به در دوست نمودم

تا بر سر بازار غمش پای نهادم