از روی فروزنده او پرده فکندم

دیری است که دیوانه آن چشم کبودم

سرمستم از این باده دیرینه که بودم

از کار فروبسته دل عقده گشودم

بینایی من در رخش از گریه فزون شد

چندانکه مرا کاست، غم عشق فزودم