هر سر موی مرا از تو امید دگر است

خون ز بیداد تو می خوردم و می خندیدم

نکته عشق تو رفتم که نگویم، گفتم

محنت هجر تو گفتم که نبینم، دیدم

وه که با این همه امید بسی نومیدم

مهره مهر تو از کام دلم بیرون جست

بس که از زلف تو چون مار به خود پیچیدم