بس که از زلف تو چون مار به خود پیچیدم

هر سر موی مرا از تو امید دگر است

وه که با این همه امید بسی نومیدم

مهره مهر تو از کام دلم بیرون جست

فکر نوشین دهنت بودم و شیرین سخنت

هرچه می گفتم و هر نکته که می سنجیدم

من اگر سبزه خط تو نبویم چه کنم