به هواداری آن صف زده مژگان دارم

شیخ ناپخته به من این همه گو خنده مزن

که دل سوخته و دیده گریان دارم

بخت برگشته و لخت جگر و چشم پر آب

من و با خاطر مجموع نشستن، هیهات

که سر و کار بدان زلف پریشان دارم

من و از بندگی خواجه گذشتن، حاشا