ای جوان سرو بالا دستگیری کن که پیرم

دیر می آیی به محفل، می روی زود از تغافل

آخر ای شیرین شمایل می کشی زین زود و دیرم

در گلستانی که گیرد دست هر پیری جوانی

درد هر کس را که بینی در حقیقت چاه دارد

من ز عشقت با همه دردی که دارم ناگزیرم

مهر و ماهش را فلک در صد هزاران پرده پوشد