آخر ای شیرین شمایل می کشی زین زود و دیرم

تا تو فرمان می دهی من بنده خدمتگزارم

تا تو عاشق می کشی من کشته منت پذیرم

دیر می آیی به محفل، می روی زود از تغافل

در گلستانی که گیرد دست هر پیری جوانی

ای جوان سرو بالا دستگیری کن که پیرم

درد هر کس را که بینی در حقیقت چاه دارد