تا تو عاشق می کشی من کشته منت پذیرم

سرفرازی می کنم وقتی که بنوازی به تیغم

کوس عشرت می زنم روزی که بردوزی به تیرم

تا تو فرمان می دهی من بنده خدمتگزارم

دیر می آیی به محفل، می روی زود از تغافل

آخر ای شیرین شمایل می کشی زین زود و دیرم

در گلستانی که گیرد دست هر پیری جوانی