تا تو فرمان می دهی من بنده خدمتگزارم

پادشاه لامکانم من که در ملکت فقیرم

سرفرازی می کنم وقتی که بنوازی به تیغم

کوس عشرت می زنم روزی که بردوزی به تیرم

تا تو عاشق می کشی من کشته منت پذیرم

دیر می آیی به محفل، می روی زود از تغافل

آخر ای شیرین شمایل می کشی زین زود و دیرم