کوس عشرت می زنم روزی که بردوزی به تیرم

آشنای قدسیانم من که در کویت غریبم

پادشاه لامکانم من که در ملکت فقیرم

سرفرازی می کنم وقتی که بنوازی به تیغم

تا تو فرمان می دهی من بنده خدمتگزارم

تا تو عاشق می کشی من کشته منت پذیرم

دیر می آیی به محفل، می روی زود از تغافل