مگر به دامن محشر مرا به دوش آرند

چنین مزن که ز دستت چو چنگ نخروشم

بیار ساغر می را به گردش ای ساقی

که من ز چشم حریف افکن تو مدهوشم

چنین که مست و خراب از پیاله دوشم

چنان زبانه کشید آتش تظلم من

که آب چشمه رحمت نکرد خاموشم