چنین که مست و خراب از پیاله دوشم

بیار ساغر می را به گردش ای ساقی

که من ز چشم حریف افکن تو مدهوشم

مگر به دامن محشر مرا به دوش آرند

چنان زبانه کشید آتش تظلم من

که آب چشمه رحمت نکرد خاموشم

ز هر طرف به کمینم نشسته شیرانند