من از نهایت غفلت به خواب خرگوشم

چنان زبانه کشید آتش تظلم من

که آب چشمه رحمت نکرد خاموشم

ز هر طرف به کمینم نشسته شیرانند

فروغی از می گلگون سخن بگو ور نه

من آن دماغ ندارم که یاوه بنیوشم