فروغی از می گلگون سخن بگو ور نه

که آب چشمه رحمت نکرد خاموشم

ز هر طرف به کمینم نشسته شیرانند

من از نهایت غفلت به خواب خرگوشم

من آن دماغ ندارم که یاوه بنیوشم