ور چهره نیفروزی کی صبح شود شامم

خیز ای صنم مهوش از زلف و رخ دلکش

بگسل همه زنارم، بشکن همه اصنامم

گر طره نیفشانی، کی شام شود صبحم

هم حلقه گیسویت سر رشته امیدم

هم گوشه ابرویت سرمایه آرامم

آسوده کجا گردم تا با تو نیاسایم